morpheme

“İnsanların yola gelmesi senin üzerine borç değil; ancak sana düşen hidayete davettir.

Şu kadar vardır ki Allah, dilediğini yola getirir.

Malınızdan hayır adına ne harcarsanız hep kendi menfaatiniz içindir.

Zaten siz müminler, ancak Allah rızasını gözeterek verirsiniz.

Böylece hayra dair her ne verirseniz onun sevabı tam olarak size ödenir.

Hakkınız yenmez ve size zulüm edilmez.”

2-El Bakara-272

N.F.K.

İki çocuklu bir aile  hafta sonunu piknik yaparak geçirmeye karar verirler. Piknik yerine vardıklarında anne yemeği hazırlarken, çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar. Uzun bir yürüyüşten sonra  oldukça yorulan küçük çocuk yalvarırcasına bakan gözlerle,

'Babacığım çok yoruldum. Lütfen beni kucağında taşır mısın?' der.

Baba;

'Ben de yorgunum oğlum'

der demez çocuk ağlamaya başlar.

Baba tek  kelime etmeden ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip, çocuğa  zarar vermeyecek biçimde yontar. Sonra dalı oğluna verir.

'Al oğlum, sana güzel bir at' der.

Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş ata biner ve sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile...
Baba gülerek kızına: 

'İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya da bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin. İşte o zaman kendine değnekten bir at bul ve neşe ile yoluna devam et. Bu at, bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir yada bir çocuğun tebessümü olabilir.'

Değnekten atınız hiç  eksik olmasın. :)))

Ne yerler var
Ne baharlar
Hayatımda hep sonbahar
Yıllar geçti
Uzak anılar
Taşıyamam
Bir sürü yalan var
Gördüğüm her kimse
Dostluktan korktular
Bildiğim her kalpte
Yara var
Ne aşka aşık
Ne başı boşum
Gülümseyen bir yüzle
Sarhoşum

MARA

Evini bir parti sonrası temizlemek için saatlerce uğraşıyorsan,

Bir çok arkadaşın var demektir.

Faturalarını ödeyebiliyorsan,

Bir işin var demektir.

Pantolonun biraz sıkıyorsa,

Aç kalmıyorsun demektir.

Gölgen seni izliyorsa,

Güneş ışığını görüyorsun demektir.

Otobüsten indiğin yerden işyerine yolu uzun buluyorsan,

Yürüyebiliyorsun demektir.

Hükümet hakkında eleştiri yapabiliyorsan,

Konuşma özgürlüğün var demektir.

Yanındaki adamın sesinden rahatsız oluyorsan,

Duyuyorsun demektir.

Camları silmen, çatıyı onarman gerekiyorsa,

Bir evde yaşıyorsun demektir.

Doğalgaz faturan yüklü geliyorsa,

Isınıyorsun demektir.

Yığınla yıkanacak ve ütülenecek çamaşırların varsa,

Yığınla giyeceğin var demektir.

Çalar saatin sabahın köründe çalıyorsa,

Yaşıyorsun demektir.

Aksamları kendini yorgun hissediyor ve bacakların ağrıyorsa,

O gün üretici olmuşsun demektir.

VE

TÜM BUNLARIN FARKINA VARABİLİYORSAN

MUTLUSUN DEMEKTİR…

MUTLULUK…

Sorunsuz bir yaşam değil,

Onlarla başa çıkabilme yeteneği demektir.

:)))

My life is brilliant.
My love is pure.
I saw an angel.
Of that I'm sure.
She smiled at me on the subway.
She was with another man.
But I won't lose no sleep on that,
'Cause I've got a plan.

You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you.

Yeah, she caught my eye,
As we walked on by.
She could see from my face that I was,
Fucking high,
And I don't think that I'll see her again,
But we shared a moment that will last till the end.

You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do,
'Cause I'll never be with you.
You're beautiful. You're beautiful.
You're beautiful, it's true.
There must be an angel with a smile on her face,
When she thought up that I should be with you.
But it's time to face the truth,
I will never be with you.

JB

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet.
Yüreğini elime koyduğunda anladım...

''Sana ihtiyacım var, gel!'' diyebilmekmiş güçlü olmak.
Sana ''git'' dediğimde anladım...

Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek.
"Git" dediklerinde, gittiğimde anladım...

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım...

Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak.
Gerçekten pişman olduğumda anladım...

Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş.
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış.

Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım...
Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi.

Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım...
Sevgi emekmiş.

Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...

CAN YÜCEL

B.N

TDK sözlüğünde veciz bir şekilde ifade edildiği gibi bir “sevgiyi sürdürme ve sevgi bağlılığı” mıdır gerçekten?

Yoksa uzaklardaki sevgilisinden boş yere telefon bekleyen sevgilinin, sıkıntıdan kızaran kulaklarında yankılanan karşılığı olmayan bir boş beklenti midir?

Türkiye’nin kaderini on yıllarca etkileyen politikacının en son gençliğinde gittiği köye, tekrar yolu düşünce kendisini karşılayan muhtara “senin oğlan nasıl, iyileşti mi astımı?” diye sormasıdır belki de...

İki insan arasındaki ilişkinin, hayatın imbiğinden süzüle süzüle vardığı son bir incelik, her tür menfaatin silindiği bir dostluk zirvesi midir?

Bir bozanın genzimize akışı gibi yoğun ve yumuşak bir gönül dokunuşu mudur vefa? Uzaklardaki yakınını arada bir de olsa arayıp sormak mıdır? Ona şu dünyada hâlâ önemli ve değerli olduğunu hissettirmek midir?

Yoksa Vezneciler’le Unkapanı arasındaki Haliç manzaralı o yoksul evlerin yıkılmamak için yıllarca sırt sırta verişindeki o insan güzelliği midir?

Nedir? 

Malumunuz Paul Simon ve Art Garfunkel, yıllarca beraber müzik yapmış, şarkıları tüm dünyada hâlâ sevilen bir ikilidir. Yolları ayrıldıktan sonra Paul, başarıdan başarıya koşarak sanatına devam eder, her ne kadar melek sesli olsa da iş besteciliğe gelince onun yanında biraz zayıf kalan Art ise bir iki vasat denemeden sonra kabuğuna çekilir. Bu ayrılık, zaman zaman bir araya gelip küçük televizyon skeçlerinde oynamalarına engel olmaz ama.

Bunlardan birinde, Paul karısıyla sinema bileti kuyruğunda beklemektedir. Önceki seanstan çıkan genç bir çift, sevinç çığlıkları atarak gelir yanına. “Sizi Central Park konserinde seyretmiştik” derler, heyecandan kekeleyerek: “Muhteşemdiniz!”

Paul,“sizi hatırlıyorum” der gülümseyerek: “Nehir tarafındaki soldan dördüncü ağacın altında oturan çiftsiniz. Hatta kareli bir battaniye sermiştiniz yere. Konser boyunca öpüşüp durmuştunuz. Çok şeker görünüyordunuz sahneden.”

Hayranı oldukları müzisyenin elli bin kişinin seyrettiği bir konserden kendilerini hatırlaması karşısında şaşkına dönen genç çift mutlulukla sarılır sanatçının boynuna: “Ah Paul, ne kadar vefalısın! Ne kadar harikasın! Ne olur hep böyle kal!”

O sırada sinemanın kapısı bir kez daha açılır ve neredeyse yirmi yıl beraber müzik yapmış olduğu Art Garfunkel çıkar dışarı. “Hey Paul!” der gülerek: “Ne güzel tesadüf. Filmi şimdi gördüm, bence harika!”

“Birine mi benzettiniz?” der Paul.

“Şaka mı yapıyorsun?” der Art, şaşırarak: “Benim, Art... Arkadaşın...”

“Kusura bakmayın beyefendi” der Paul, ifadesiz bakışlarla: “Çıkartamadım...”

Fonda yükselen kahkaha efektlerine keyifle ayak uydururken, Cemal Süreya’nın günlüğüne yazmış olduğu bir sözü hatırlamadan edemeyiz o an:

“İnsan en çok kendi hatalarına tanık olanları affetmez.”

Güneş gibi ol şefkatte, merhamette.

Gece gibi ol ayıpları örtmekte.

Akarsu gibi ol keremde, cömertlikte.

Ölü gibi ol öfkede, asabiyette.

Toprak gibi ol tevazuda, mahviyette.

Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol...

                                                                          Mevlana

Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat,
soluk almak güçleştiğinde,
Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını,
Dağlara dönmeli yüzünü insan.
Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak;
Yeni insanlarla tanışmalı, yeni kesifler yapacak....
Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa,
Gerçekleştirmeyi denemeli!

Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını;
zamanın bir nehir, kendisinin bir sal olup da,
O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı.

Bas dondurucu bir hızla geçiyorsa birbirinin ayni günler,
Her aksam ayni can sıkıntısıyla eve giriliyorsa,
Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri;
Küçük şeylerle başlamalı belki;
örneğin, bir araba yerine otobüsle eve gitmeli,

otobüsten; yürümeli eve kadar,
yüreğine takmalı güneş gözlüklerini;
Gördüğünü hissedebilmeli!
İlla büyük  acılar çekmemeli,
küçük mutlulukları fark etmek için!

Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi,
mutlu etmeden mutlu olmayı beklememeli !
Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı;
Bir fırsat yasamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için;
Kaçırmamalı!

Ne, herkesi düşünmekten kendini,
Ne; kendini düşünmekten herkesi unutmamalı..
Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatin;
hep vermek ya da hep almak için...
Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda degil,
Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli!
Aklı ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere...
Hafızası olmalı insanin; hiç değilse, ayni hataları,
ayni bahanelerle tekrarlamaması için!

Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak!
Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak!
Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;
Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki,
hakkini verebilsin sevdiklerinin;
Zaman bulabilsin;
Bir teşekkür, bir elveda için...
Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer;
Asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten;
Ama  herkesi sevemeyeceğini de,
her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan!
Tıpkı  her şeye sahip olamayacağı gibi...
Zamanın ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayatı...!